Kontemplacja Jezusa zmartwychwstałego w czwartym tygodniu Ćwiczeń duchownych ukazuje nam, iż ostatecznym celem naszego życia nie jest cierpienie i udręka, ale udział w wiecznym szczęściu Boga. Jezus odchodzi z tego świata w boleści i męce, by móc znowu powrócić i obdarzyć swoich umiłowanych pełnią radości i chwały. Doświadczenie tej prawdy pozwala nam zachować nadzieję i pokój wewnętrzny także w chwilach cierpienia, próby i przeciwności życiowych.
Na zakończenie Ćwiczeń duchownych Ojciec Ignacy proponuje rekolektantowi kontemplację Ad Amorem, która jest pomostem przerzuconym pomiędzy czasem intensywnej modlitwy rekolekcyjnej a szarą codziennością życia. Całe Ćwiczenia przeprowadzają nas od pierwszego nawrócenia z grzechu aż po stan bezpośredniego, mistycznego zjednoczenia z Bogiem, w którym "obecności Boga można poszukiwać we wszystkich rzeczach, na przykład w rozmowie z kimkolwiek, w chodzeniu, w patrzeniu, słuchaniu, rozumieniu oraz we wszystkim, co robimy, ponieważ Jego Boski Majestat ujawnia się we wszystkich rzeczach" (św. Ignacy Loyola).
Rekolekcyjnym wprowadzeniom do modlitwy towarzyszą rozważania odnoszące się do zasadniczych problemów życia duchowego: metod modlitwy, uczestnictwa w sakramentach świętych, rozeznawania duchowego, wyboru stanu życia, formacji sumienia, ascezy, jedności z Kościołem.
"Niech szkoła Ćwiczeń duchownych będzie skutecznym środkiem przeciwko złu współczesnego człowieka, który uwikłany w ludzką zmienność żyje poza sobą zajęty zbytnio rzeczami zewnętrznymi. Niech Ćwiczenia będą kuźnią nowych ludzi, autentycznych chrześcijan, oddanych apostołów. Jest to życzenie, które zawierzam wstawiennictwu Matki Najświętszej, najpełniej oddanej kontemplacji, Mądrej Mistrzyni ćwiczeń duchownych" (Jan Paweł II).

• Autorzy:o. Józef Augustyn SJ
• Darmowa część: Link
• Data publikacji:2006-05-23
• Języki:pl
• Wydanie:34007