Jeden z trzech romansów arturiańskich zawartych w trzeciej części staroceltyckiego, walijskiego zbioru średniowiecznych opowieści „Mabinogion”, po raz pierszy tłumaczony na język polski.
Fragment:
W dzień Zielonych Świąt, kiedy król ucztował wraz ze swym dworem, do pałacowej sali wbiegł wysoki młodzieniec o kasztanowych włosach. Odziany był w lśniący jedwabny kaftan i buty ze znakomitego kurdybanu. U pasa wisiał mu miecz o bogato zdobionej rękojeści.
– Witam cię, panie! – zawołał młodzieniec, zwracając się do króla.
– Niech cię Bóg zachowa – odpowiedział mu Artur – a Jego łaska będzie z tobą. Czego ci trzeba?
– Wiesz, kim jestem, panie? – zapytał młodzieniec.
– Nie, nie wiem.
– Jestem jednym z twoich leśników w lesie z Dean, a zowię się Madawc, syn Twrgadarna.
– Mów, Madawcu, z czym przyszedłeś.
– Ujrzałem w lesie jelenia niepodobnego do żadnego z tych, jakie do tej pory dane mi było spotkać – odparł przybyły.
– Cóż w nim takiego – zapytał Artur – co różni go od innych?
– Jest on cały biały, panie, i jest tak dumny, że nie pasie się z żadnym innym zwierzęciem. Przyszedłem zapytać: co mam z nim czynić?
– Najlepsze, co mogę zrobić, to pojechać jutro na polowanie w miejsce, gdzie pojawił się jeleń. I niech dowiedzą się o tym wszyscy moi ludzie – powiedział Artur, mając na myśli Arryfuerysa – wielkiego łowczego i Elivry – zwierzchnika giermków oraz wszystkich pozostałych.
Rozkazał także młodzieńcowi, aby im towarzyszył.
Gwenhwyvar zaś prosiła Artura:
– O panie, pozwól mi jutro pojechać z tobą na polowanie i spojrzeć na jelenia, o którym mówił ten młodzieniec.

• Autorzy:Autor nieznany
• Darmowa część: Link
• Data publikacji:2008-12-01
• Języki:pl
• Objętość:51
• Wydanie:21441